Marzenie każdego nauczyciela języka polskiego wygląda podobnie: wchodzisz do klasy, rzucasz jedno prowokacyjne pytanie dotyczące lektury, a w sali wybucha żarliwa dyskusja. Rzeczywistość zazwyczaj wygląda inaczej: uczniowie wpatrzeni w blat ławki i cisza. Często w nauczycielach włącza się odruch ratunkowy: żeby lekcja w ogóle się odbyła, nauczyciel wchodzi w rolę teatr jednego aktora. Opowiada fabułę, tłumaczy motywy, cytuje z pamięci. Efekt? Uczniowie szybko łapią schemat: „Po co mam czytać 300 stron, skoro na lekcji dostanę gotowe streszczenie w 45 minut?” Błędne koło się zamyka. Jak z niego wyjść? Zmień pytania – z „co?” na „dlaczego?” Tradycyjne kartkówki z treści ( do tej pory pamiętam pytanie ze znajomości lektury ,,Ojciec Goriot"- Jakiego koloru była suknia Delfiny... Książkę przeczytałam w dwa wieczory, a ze znajomości treści otrzymałam ocenę nieodstateczną) promują wyłącznie szybkie czytanie streszczeń na pięć minut przed dzwonkiem. Zamiast pytać o fabułę, stawiaj na d...